Autor: Marek Kukliński

nauczyciel sztuki

Szkoła Podstawowa Nr 29

 w Białymstoku

 

 

Scenariusz apelu:

„NARODOWE ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI”

 

(Na środku sceny stoi krata wykonana z kijów szczotkowych, za nią stoją dzieci, o kratę oparte są orły białe wycięte z kartonu, przyklejone do cienkich kijków, na kracie wiszą kajdany z papieru.

Apel rozpoczyna Hymn Polski z taśmy magnetofonowej.

Przed kratę wychodzi dziewczynka, która tańczy jak baletnica do utworu pt. „Pożegnanie Ojczyzny” – kaseta magnetofonowa „Muzyka kl. IV”, Wydawnictwo M. Rożak.

Po zakończonym tańcu kłania się publiczności i wychodzi za kulisy.

Na scenę przed kratę wychodzi narrator).

 

NARRATOR I:

Miłość Ojczyzny jest dla Polaków wielkim uczuciem, w którym łączą się wszystkie inne uczucia, podobnie jak rzeki spływają do oceanu.

 

(W tle słychać jeden z utworów Chopina)

 

Żelazne kraty, walka i umiłowanie orła białego dodawały ducha narodowi. Można by rzec, że ze śmierci zrodziło się życie.

 

(Wiersz pt. „Do moich synów” Jerzego Żuławskiego recytowany przez troje uczniów.)

 

UCZEŃ I:

                      Synkowie moi, poszedłem w bój,

                          Jako wasz dziadek, a ojciec mój –

                          Jak ojca ojciec i ojca dziad,

                          Co z Legionami przemierzył świat.

                          Szukając drogi przez krew i blizny

                          Do naszej wolnej Ojczyzny.

 

UCZEŃ II:

                          Synkowie moi, da nam to Bóg,

                          Że spadną wreszcie kajdany z nóg

                          I nim wy męskich dojdziecie sił,

                          Jawą się stanie, co dziadek śnił,

                          Szczęściem zakwitnie, krwią wieków żyzny,

                          Łan naszej wolnej Ojczyzny.

 

UCZEŃ III:

                          Synkowie mili, lecz gdyby Pan

                          Nie dał zejść zorzy z krwi naszych ran,

                          To jeszcze w naszej piersi jest krew

                          Na nowy świętej wolności siew,

                          i wy pójdziecie, pomni spuścizny,

                          Na bój dla naszej Ojczyzny.

 

(„Marsz Polonia” – jeden z uczniów przecina nożyczkami kajdany, opuszcza się krata, a podnoszona jest w tle flaga biało – czerwona, uczniowie wolno unoszą do góry orły z kartonu.

          Dwie uczennice trzymają na wysokości ramion portret J. Piłsudskiego.)

 

NARRATOR II:

          Jest rok 1918, po zakończeniu I wojny światowej Polska w wyniku Traktatu Wersalskiego, po 125 latach niewoli, odzyskuje niepodległość. W zniszczonym kraju Polacy są zmęczeni, ale pomimo tego szczęśliwi i pełni optymizmu, następuje bowiem czas odbudowy Państwa Polskiego.

 

(Z taśmy magnetofonowej prezentowany jest utwór pt. „My I Brygada”. Uczniowie z orłami maszerują dookoła flagi biało – czerwonej, śpiewają razem z taśmą magnetofonową utwór. Z orłami ustawiają się za portretem Marszałka.)

 

(Recytacja wiersza pt. „Ojczyzna wolna” Ryszarda Przymusa.)

 

UCZEŃ I:

                          Ojczyzna wolna, znowu wolna!

                          Tak bije serce, huczą skronie!

                          A Biały Orzeł w słońcu kwiatów

                          Przyleciał, by Go ująć w dłonie.

 

UCZEŃ II:

                          Zawsze był z nami – ptak wspaniały,

                          Choć czasem ktoś odszedł daleko...

                          Bronił tej ziemi, bo ją kochał

                          Sercem pokoleń już od wieków.

 

UCZEŃ III:

                          Dziś w całej Polsce brzmi Mazurek...

                          Dzisiaj radości kanonada!

 

RAZEM:

                          Witamy wszyscy Niepodległość

                          I Jedenasty Listopada...

 

(Każdy uczeń oddaje narratorowi I orła z kartonu i wygłasza swoją kwestię.)

 

UCZNIOWIE:

PIERWSZY:

                          Mój orzeł nie jest czarny i drapieżny.

 

DRUGI:

                          Mój orzeł śnieżny.

 

TRZECI:

                          Nie taki, który dziobem rani.

 

CZWARTY:

                          Nie taki, co rozrywa pazurami.

 

PIĄTY:

                          Nie taki, co się puszy i gardzi innymi.

 

SZÓSTY:

                          On chce tylko wolnym być, na wolnej ziemi.

 

SIÓDMY:

                          Płynąć nieba rzeką spokojną.

 

ÓSMY:

                          Srebrzyć się i lśnić jak wolność!!!

 

(Taśma magnetofonowa – jeden z utworów F. Chopina.

Narrator II wręcza mówiącemu sztuczny kwiat. Recytacja wiersza pt. „Jedenasty Listopada”)

 

UCZEŃ I:

                          Oto dzwony przebiły dzień szary

                          I we flagi już strojne ulice.

                          Oto mienią się barwne sztandary,

                          A z nas każdy zjaśnione ma lice.

 

UCZEŃ II:

                          Idą hufce i hordy od rana

                          Idą piesze i konne brygady

                          Wszystkie karne i równe jak ściana

                          Wśród dzisiejszej radosnej parady.

 

UCZEŃ III:

                          Idą starsi i młodzież, i dzieci.

 

UCZEŃ IV:

                          Gdy muzyka wśród tłumów powodzi.

 

UCZEŃ V:

                          Hymn dziękczynny do niebios gdzieś leci.

 

WSZYSCY RAZEM:

                          Smutną Polskę Bóg szczodrze nagrodził.

 

(Ukłon wszystkich uczestników apelu.

W tle słychać utwór „Pożegnanie Ojczyzny”, kaseta magnetofonowa „Muzyka kl. IV”, Wydawnictwo M. Rożak.)